باز من مانده ام و تنهايی دست بر زانوی غم،سر به دو دست،سردی قطره لرزانی بر گوشه چشم،و نگاهم حيران،خيره در پرده جادويی دود سيگار،که بر آن می افتد،سايهء ساقهء اندامی،و بر آن ميتابد مهربان پرتو صبحی روشن و در آن ميبينم که از دور،بال بگشايند زی من به شتاب: آن دو آواره کبوترهايم،بنشينند مرا بر دامن،مهربان،خاموش،خيره در من به نياز،و بيفشانم شان دانه اشک......

 

                                                                  و  بيفشانم شان دانه اشک.......

 

  
| طاهر جلیلی ٧:٢٦ ‎ق.ظ ۱۳۸٢/٥/۱٠
comment نظرات ()