تو که نیستی

من دچار درد شب بیداریم

روزهای بی تو بودن خواب را از من گرفت!

  
| طاهر جلیلی ۱۱:٠٤ ‎ق.ظ ۱۳٩٤/۱٠/٤
comment نظرات ()

و اینک این من هستم فرستاده ی او. پیامبر

کسی که می ماند

پیامبر است!

به او ایمان بیاورید

ماندن

کم معجزه ای نیست در عصر ما...

 

#مهدی_شاه_محمدی

  
| طاهر جلیلی ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ ۱۳٩٤/٩/٦
comment نظرات ()

سر آن ندارد امشب

سر آن ندارد امشب

که برآید

آفتابی

چه خیال‌ها

گذر کرد

و گذر نکرد

خوابی
به چه دیر ماندی

ای صبح

که

جان من

برآمد

بزه کردی

و نکردند

مذنان

ثوابی
نفس خروس

بگرفت

که نوبتی بخواند

همه بلبلان

بمردند

و نماند

جز غرابی
نفحات صبح

دانی

ز چه روی

دوست دارم

که

به روی دوست ماند

که برافکند

نقابی
سرم

از خدای خواهد

که

به پایش

اندرافتد

که

در آب مرده

بهتر

که در

آرزوی آبی
دل من

نه مرد آنست

که با غمش

برآید

مگسی

کجا تواند

که بیفکند

عقابی
نه چنان گناهکارم

که به دشمنم

سپاری

تو

به دست خویش

فرمای

اگرم کنی

عذابی
دل همچو سنگت

ای دوست

به آب چشم

سعدی

عجبست

اگر

نگردد

که بگردد

آسیابی
برو ای گدای مسکین

و دری دگر

طلب کن

که هزار بار

گفتی

و نیامدت

جوابی

برای  سمیه توحیدلو

  
| طاهر جلیلی ٢:٠٠ ‎ق.ظ ۱۳٩٠/٦/٢٥
comment نظرات ()

سری که دید؟ که در پای دلستانی رفت

 سری که دید؟

که در پای دلستانی رفت

دلی،

که ترک تنی کرد و

پیش جانی رفت؟

از آن زمان که تو

باغ مراد بشکفتی

دگر

کسی نشنیدم

به بوستانی رفت

هزار نامه
 سیه شد
 به وصف
 صورت تو
 هنوز
 در سخنش
 مختصر زیانی رفت
کلاه بخت جوان
 بر سر آن کسی دارد
 که دست او
 چو کمر
 در چنین میانی رفت

حدیث بوسه رها کن،
 که در عقیدت من 
دریغ نام تو باشد
 که بر زبانی رفت
مگر به سختی گور
 از بدن برون آید
 وفا و مهر،
 که
 در مغز استخوانی
 رفت
بیا،
 که شیوه‌ی سر باختن
 به آن برسید
 ز دست عشق تو
 کین جا
 سری بنانی رفت
به یاد
 آن قد چون تیر و
 ابروی چو کمان
 گذشت عمر
 چو تیری 
که از کمانی رفت
مرا معامله با آن دهان تنگ 
چه سود؟ 
که هم ز جانب من گیرد، ارزیابی رفت
دلم 
نمی‌دهد
 از دوست 
بر گرفتن دل 
وگر نه
 مرغ تواند
 به آشیانی رفت
سفر کنیم 
ز کوی تو
 عاقبت روزی
اگر 
به دزد نگویی که:
 کاروانی رفت
رخ از محبت او،
 اوحدی،
 نشاید تافت 
گرش ز جور و جفا
 با تو امتحانی رفت
سرت به تیغ غمش
 گر ز تن جدا گردد
 دریغ نیست،
 که در پای
 مهربانی 
رفت


  
| طاهر جلیلی ٥:٥٦ ‎ق.ظ ۱۳٩٠/٥/٢٦
comment نظرات ()

حالا خودم برایت می نویسم

 

یادم نرفته است!
گفتی : از هراس ِ باز نگشتن،
پشتِ سرم خاکاب نکن!
گفتی : پیش از غروب ِ بادبادکها برخواهم گشت!
گفتی: طلسم ِ تنهای ِ تو را،
با وِردی از اُراد ِ آسمان خواهم شکست!
ولی باز نگشتی
و ابر ِ بی باران این بغضهای پیاپی با من ماند!
تکرار ِ تلخ ِ ترانه ها با من ماند!
بی مرزی ِ این همه انتظار با من ماند!
بی تو،
من ماندم و الهه ی شعری که می گویند
شعر تمام شعران را انشاء می کند!
هر شب می آید
چشمان ِ منتظرم را خیس ِ گریه می کند
و می رود!
امشب، اما
در ِ اتاق را بسته ام!
تمام پنجره ها را بسته ام!
حتا گوشهایم را به پنبه پوشانده ام،
تا صدای هیچ ساحره ای را نشنوم!
بگذار الهه ی شعر،
به سروقت ِ شاعران ِ‌دیگر ِ این دشت برود!
می می خواهم خودم برایت بنویسم!
می بینی؟ بی بی ِ دریا!
دیگر کارم به جوانب ِ جنون رسیده است!
می ترسم وقتی که - گوش ِ شیطان کر! -
از این هجرت ِ بی حدود برگردی،
دیگر نه شعری مانده باشد،
نه شاعری!
کم کم یاد گرفته ام به جای تو فکر کنم،
به جای تو دلواپس شوم،
حتا به جای تو بترسم!
چون همیشه کنار ِ منی!
کنارمی، اما...
صد داد از این «اما»

  یغما گلرویی

  
| طاهر جلیلی ۱۱:٥۳ ‎ب.ظ ۱۳۸٩/۱٢/۱٤
comment نظرات ()

گربه‌ی سیاه

المثنای من امشب
گربه‌ی سیاهی است
که راهِ پس و پیش
اگر نداشته باشد
خیزبرمی‌دارد
به سمتِ صورت حق به جانبت
و چنگال‌های تیزش را
نه بر پوستی که قرار است
پشت سر بگذاری
بل‌که بر روحِ تو خواهد کشید

                                                                                               عباس صفاری

 

پ ن : شمع نیستم
که به یک فوت تو
کلاه از سرم بیفتد
رسم دهان دوختن نیز تازگی ها
با رواج شکنجه ی روح
یکسره منسوخ شده است
اصلن لازم نیست از این پس
حرفی بزنم
دهانم را باز نکرده دنباله ی حرفم را
پرندگان می گیرند و صدا در صدا
گوش فلک را هم کر می کنند
چه برسد به گوش های تازه تنیده ی تو
تو دیر جنبیدی زرنگ
پیش از آن که سنگ را
به جانب دریا پرتاب کنم
باید دستم را می گرفتی
حالا جلوی این موج ها را که دایره وار
به سمت اسکله ها می روند
دیگر نمی توان گرفت
این را هم بگویمت؛
عروسک وودونی که قلب پارچه ای را
سوزن باران کرده ای
المثنای من نیست
المثنای من امشب
گربه ی سیاهی است
که راه پس و پیش
اگر نداشته باشد
خیز برمی دارد
به سمت صورت حق به جانبت
و چنگال های تیزش را
نه بر پوستی که قرار است
پشت سر بگذاری
بلکه بر روح تو خواهد کشید
خطوط خونچکانی که به یادگار از من
با خود به ابدیت ببری.

  
| طاهر جلیلی ٤:٢٢ ‎ق.ظ ۱۳۸٩/٦/۱٩
comment نظرات ()

و جغرافیای ما کجاست؟

کجا بود آن جهان
که کنون به خاطره‌ام راه بربسته است؟ ــ:
آتشبازیِ بی‌دریغِ شادی و سرشاری
در نُه‌توهای بی‌روزنِ آن فقرِ صادق.

قصری از آن دست پُرنگار و به‌آیین
                                        که تنها
سر پناهکی بود و
                     بوریایی و
                                بس.

 

کجا شد آن تنعمِ بی‌اسباب و خواسته؟

 

کی گذشت و کجا
                      آن وقعه‌ی ناباور
که نان‌پاره‌ی ما بردگانِ گردنکش را
                                         نان‌خورشی نبود
چرا که لئامتِ هر وعده‌ی گَمِج
بی‌نیازیِ هفته‌یی بود
که گاه به ماهی می‌کشید و
                                    گاه
دزدانه
      از مرزهای خاطره
                          می‌گریخت،
و ما را
حضورِ ما
کفایت بود؟

 

دودی که از اجاقِ کلبه بر نمی‌آمد
نه نشانه‌ی خاموشی‌ِ دیگدان
که تاراندنِ شورچشمان را
                               کَلَکی بود
                                          پنداری.

 

تن از سرمستیِ جان تغذیه می‌کرد
چنان که پروانه از طراوتِ گُل.
و ما دو
        دست در انبانِ جادوییِ شاه‌سلیمان
بی‌تاب‌ترینِ گرسنگان را
در خوانچه‌های رنگین‌کمان
                               ضیافت می‌کردیم.

 

 

هنوز آسمان از انعکاسِ هلهله‌ی ستایشِ ما
                                                    (که بی‌ادعاتر کسانیم)
سنگین است.

 

این آتشبازیِ بی‌دریغ
چراغانِ حُرمتِ کیست؟

 

لیکن خدای را
با من بگوی کجا شد آن قصرِ پُرنگارِ به‌آیین
که کنون
         مرا
            زندانِ زنده‌بیزاری‌ست
و هر صبح و شامم
در ویرانه‌هایش
                 به رگبارِ نفرت می‌بندند.

 

 

کجایی تو؟
که‌ام من؟
و جغرافیای ما
کجاست؟

                                                                                    شاملو - مدایح بی صله

  
| طاهر جلیلی ۱:۱٠ ‎ق.ظ ۱۳۸٩/٦/٥
comment نظرات ()

 

شب را به پاس ناقوس خنده ات بیدار می مانم   
| طاهر جلیلی ۱٢:٢۸ ‎ق.ظ ۱۳۸٧/٢/٦
comment نظرات ()