منظره ی ویرانی آدمها غم انگیزترین منظره دنیاست...

توی تاریکی تنهایی آدم بی کرانه میشود.

از درد های کوچک است که آدم می نالد. وقتی ضربه سهمگین باشد لال می شود.

و فراموشی دفاع طبیعی بدن است در مقابل رنج ...

آنگاه

وقتی چیزی دیگر به ما تعلق ندارد، بی مقدارش میکنیم تا کمبودش را بهتر تحمل کنیم

...

رضا قاسمی

/ 4 نظر / 12 بازدید
توکا

گس و واقعی .. مثل زندگی

سارا

گاهی نمیشود تحمل کرد..